Karanlık bir sinema salonunda perdede aniden beliren kazıma izleri, göz retinasında saniyelerce asılı kalan kesik çizgilerle dans eder. Norman McLaren, saf animasyonun sınırlarını zorladığı bu müzikal denemede, seyirciyi doğrudan görsel ve işitsel bir ritmin içine çeker. Boş bir film şeridinin üzerine doğrudan kazınan hareketli çizgiler, bir kuş ile kafesi arasındaki gerilimli ama uyumlu ilişkiyi mekanik bir tınıyla taçlandırır. Geleneksel anlatı kalıplarını tamamen reddeden bu kısa film, tıkırtılar ve perküsif sesler eşliğinde akıp gider. Ekranda beliren her bir ritmik çizik, göze doğrudan çarpan soyut bir görsel deneyim bırakarak hafızaya kazınır.