Dev bir orkestranın tam ortasında, yirmi dakika boyunca aynı vuruşu tekrarlamak deliliğin eşiğinde yürümektir. Patrice Leconte imzalı bu yapımda, Ravel'in Boléro'su çalarken orkestranın görünmeyen kahramanı bagetlerini sallamaya devam eder. Zihni en karanlık endişelerle boğuşurken, onun tek bir görevi vardır: ritmi asla kaçırmamak. Komedi ve müziğin iç içe geçtiği bu kesitte, enstrümanın arkasındaki adamın iç dünyasına odaklanıyoruz. Nota sehpasının arkasında kopan fırtınalara rağmen, zamanın akışına direnmek zorundadır.