Güneş ışığının sızmadığı dar bir odada, evin oğlunun bedeninden dökülen kabuklar sadece bir değişimin değil, yavaşça çöken bir rutinin habercisidir. Fran Estévez yönetmenliğinde çekilen bu dram, sabah uyanıldığında artık insan olunmadığı gerçeğiyle baş başa kalan bir ailenin sessizliğini odağına alır. Mutfak masasında pişen yemeğin kokusu ile odadan gelen tıkırtılar birbirine karışır. Herkes durumu kabullenmiş gibi görünür ama koridordaki gerilim elle tutulacak kadar yoğundur. Aile, eve sığmayan bu yeni varlıkla aynı çatının altında yaşamanın yollarını ararken duvarlar her geçen gün biraz daha daralır.