Chicago’daki bir parkta, battaniye üzerinde piknik yapan iki insanla başlıyoruz. Charles ve Ray Eames, kamerayı bu sıradan anın on katı büyüklükteki adımlarla gökyüzüne doğru fırlatıyor. Samanyolu galaksisinin en karanlık sınırlarından evrenin bilinen ucuna kadar uzanan bu kozmik gezinme, zihni esneten bir mesafeyi işaret ediyor. Hızla yön değiştirip tekrar asıl noktaya dönüyoruz. Bu kez evrenin en büyük boşluğundan geriye, insan derisindeki hücrelere ve DNA sarmalına doğru katman katman iniyoruz. Kısa film formatındaki bu eğitimsiz belgesel denemesi, bilimi soğuk rakamlardan çıkarıp çıplak bir gözleme dönüştürüyor. Her on saniyede bir katlanan bakış açısı, insanın evrendeki konumunu kaskatı bir gerçeklikle yüzleştiriyor.