Loş bir tavan arasının küf kokusu, evdeki sessizliğin en ağır olduğu anlara karışır. David Lynch, animasyon ve korku türlerinin sınırlarını zorladığı bu erken dönem işinde, çocukluğun o karanlık ve boğucu dehlizlerine iner. Duvarlardan sızan siyah beyaz kabuslar, evdeki kayıtsızlığın ve şiddetin yarattığı çatlaklardan büyür. Küçük bir çocuk, gördüğü baskıdan kaçmak için toprağa tuhaf tohumlar eker. Gecenin içinde yankılanan o ürkütücü nefes, sıradan bir nesneyi yavaşça nefes alan bir varlığa dönüştürür. Gerçeklik ile kabusun birbirine dolandığı bu tuhaf dünyada, odanın köşesindeki sessizlik her geçen saniye biraz daha ağırlaşır.