İran'ın kuzeyindeki izole bir cüzzam kampında, insan teninin aldığı yaralarla inancın tekinsiz sessizliği aynı karede buluşuyor. Kadın yönetmen Forugh Farrokhzad, kamerasını hastalığın gölgesindeki insanlara çevirirken acıyı estetize etmekten kaçınıyor; aksine, engebeli yüzleri ve elleri hayatın çıplak gerçekliğiyle kaydediyor. Kısa film formatındaki bu yapım, çirkinlik ile şükür kavramlarını birbirine çarptırarak izleyiciyi tekinsiz bir coğrafyada uzun sürecek bir tanıklığa davet ediyor. Duvarların ardında süregiden bu varoluş mücadelesi, gündelik ritüellerin ve kesik nefeslerin arasından süzülerek belgesel sinemanın en sarsıcı köşelerinden birini örüyor.