Georges Méliès, sessiz sinemanın erken döneminde sahneyi tek bir adamın çoklu suretleriyle dolduruyor. Siyah beyaz karelerde gerçeğin büküldüğü o an, her sandalye boş kalmıyor ve müzik zihne doluyor. Sihirli bir illüzyonla çoğalan orkestra, hınzır bir komedi tonuyla ritmini buluyor. Trick photography teknikleriyle kurulan bu kısa gösteri, sinemanın henüz adını koymadığı mucizeleri perdeye taşıyor.