Eski bir otel koridorunda paspas sesleri yankılanırken, temizlikten ziyade merakının peşinden giden bir kapıcı anahtar deliğine gözünü uyduruyor. Ferdinand Zecca'nın erken dönem sinema dilinde, gözetleme dürtüsü ve röntgencilik sessiz bir komedi unsuru olarak karşımıza çıkıyor. Sekiz numaralı odanın kapısından sızan mahrem anlar, izleyicinin de bu röntgencilik zincirine ortak olmasını sağlıyor.