Fabrika çarklarının insanı öğüttüğü o acımasız düzen, demirle ve gürültüyle işliyor. Charlie Chaplin, Büyük Buhran döneminin getirdiği işsizlik ve yoksulluk sarmalında, devasa makinelerin arasında sıkışıp kalmış bir avareye hayat veriyor. Sanayi devriminin getirdiği otomasyon, insanı bir vida sıkma aracına indirgerken; ekranda akıp giden siyah beyaz görüntüler mizah ile dramı ustalıkla harmanlıyor. Mekanikleşen hayatın ortasında yankılanan o sessiz ama güçlü direniş, zamansız bir romantizmle yumuşuyor. Sokaklarda hayatta kalmaya çalışan kimsesiz bir genç kadınla yolları kesiştiğinde, ortaya trajikomik bir uyum çıkıyor. Slapstick komedi unsurları, dönemin sert gerçekliğini perdeye taşırken izleyiciyi ironik bir dünyanın içine çekiyor.