Rüzgarın taş duvarları dövdüğü ıssız bir bozkırda, kaybolmuş günlerin ağırlığı çöker omuzlara. Béla Tarr, ağır tempolu dramanın sınırlarında dolaşırken, bir baba ile kızın monoton ve kasvetli rutinini mercek altına alıyor. Haşlanmış patateslerin buharıyla tükenen zaman, dışarıdaki dondurucu fırtınanın sessizliğinde erimektedir. Yaşlı bir atın yavaşça tükenen soluğu, evrenin sessizce kapanan kapısının habercisidir. Varoluşun en yalın ve karanlık halini gözler önüne seren bu bağımsız yapım, izleyiciyi kelimelerin bittiği bir yalnızlığa davet ediyor.