Fotokopi dükkanının neon ışıkları, alarm sesleri ve aynı tasarıma sahip kareli yelekler. Virgil Widrich, sıradan bir sabahın konforunu mekanik bir kabusa çevirirken tempoyu yavaşça tırmandırıyor. Yatak odası ile iş yeri arasındaki o kısa mesafe, bir sabah rutini olmaktan çıkıp tekinsiz bir klonlama döngüsüne dönüşüyor. Diyalogların yerini makine seslerinin aldığı bu animasyon ve komedi karışımı, absürtlük sınırlarında geziniyor. Çoğaltılan her kağıt parçası, karakterin kontrolü kaybetme hissini biraz daha derinleştiriyor. Ekranı dolduran kopyalar çoğaldıkça, gündelik hayatın mekanikliği katlanarak artıyor.