Ahşap bir gardırop kırsalın sessizliğinde ağır adımlarla ilerlerken, havada Lewis Carroll’ın dizeleri asılı kalıyor. Çocukluk odasından kalan oyuncaklar ve eski bebekler, kendi içlerinde çözünen ve yeniden kurulan tuhaf bir ritüelin parçası haline geliyor. Jan Švankmajer, bu kısa animasyon çalışmasında tanıdık olanı huzursuz edici bir yabancılığa dönüştürüyor. Eski bir çocuk tulumu bu sessiz yolculuğun merkezine yerleşirken, her nesne kendi gölgesini geride bırakarak ufalanıyor. Şiirsel bir kafiyenin katmanları arasında gezinen bu dünyada, canlı bir kedi tüm bu kırılgan düzeni altüst etmek için sahnede beliriyor.