Plastik figürler, evlerin tenhalığında insanların gündelik telaşlarını taklit eder. Mutfak tezgahında ya da oturma odasının tozlu köşesinde geçen bu küçük hayatlar, sert plastiğin ve hareketsiz eklemlerin koyduğu sınırlarla çevrilidir. Vincent Tsui, animasyonun sağladığı imkanlarla bu cansız nesnelere sessiz ama inatçı bir varoluş çabası yükler. Komedi unsurları, oyuncak olmanın getirdiği çaresizlikle birleştiğinde ortaya tuhaf bir uyumsuzluk çıkar. Sabit duruşlar, eksik hareket kabiliyeti ve evdeki devasa nesneler arasında sıkışıp kalan karakterler, kendi küçük dünyalarında büyük dramlar üretir. Çatlak porselenlerin ve boyası dökülmüş figürlerin arasında, izleyiciyi ironik ve mesafeli bir absürtlük karşılar.