L'Atalante güvertesinde nehir suyu keskin bir yosun kokusuyla dönerken, geride kalan taşra düğününün telaşı çoktan sönmüştür. Jean Vigo, bu dram ve komedi tonları arasında salınan evlilik hikayesinde, mavnanın paslı demirine sıkışan iki gencin huzursuzluğunu kayda geçiriyor. Paris yolundaki bu sarsıntılı seyir, dar kabinlerde büyüyen sessiz öfkeleri ve tuhaf bir gerçeküstücülüğü besliyor. Kömür karası yüzler ve nehrin akıntısına kapılan hayaller, zamanın yavaş aktığı bu rutubetli dünyada birbirine çarpıyor.