Rutubetli duvarlar, dip dibe soluyan insanlar ve rutubetle karışık çaresizlik kokusu. Jean Renoir, kamerasını toplumsal hiyerarşinin en alt katmanına, çamurlu sokakların loş pansiyonlarına kuruyor. Bu bataklıkta, unvanını kaybetmiş bir baron ile kendi yasalarıyla yaşayan bir hırsızın yolları kesişiyor. İki farklı dünyanın insanı, sefaletin ortak zemininde sınıfsal duvarları yıkan bir dostluk kuruyor.\n\nRenoir, doğalcılık akımının izlerini taşıyan bu suç ve dram sarmalında, insanın hayatta kalma refleksini inceliyor. Karakterler, acımasız ev sahibinin sömürüsü altında ezilirken, pansiyonun kasvetli havası her birini ayrı bir çıkmaza sürüklüyor. Özgürlük umudu, yıkık dökük odaların loşluğunda yeşeren temiz bir aşkla canlansa da geçmişin kirli gölgesi her an pusuya yatmış bekliyor.