Radyatörün arkasındaki o buhar sesini ve tuhaf bir hiçlik hissini taşıyan gri sokaklar, Henry Spencer'ın dünyasını kuruyor. David Lynch'in ellerinden çıkan bu kabus, izleyiciyi endüstriyel bir rüyanın içine hapsediyor. Gece yarısı evde yankılanan o dayanılmaz çığlık, sadece yeni doğmuş bir bebeğin ağlaması değil, claustrophobia hissini tetikleyen mekanik bir işkenceye dönüşüyor. Siyah beyaz dokunun ve tekinsiz sessizliğin arasında, ebeveyn olmanın dehşeti surrealism sınırlarında geziniyor. Henry, mutasyona uğramış bu evrenin içinde, tuhaf kayınvalidesi ve öfkeli sevgilisiyle birlikte sıkışıp kalmış durumda. Her köşede başka bir tedirginlik var.